Peroncho ❤ K2SM

เบรื่ออออออออออ  



วันๆจะไม่พูดคำนี้บ้างได้ไหมเนี่ย เหอๆๆ สงสัยจะมุริ เพราะว่ามันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ คือ จริงๆมันก็ไม่ได้เบื่อไรมากมายอ่ะ แต่แค่จิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว สงสัยว่าพรุ่งนี้เราจะไปสมัครยิมเล่นละ ดีกว่านั่งหน้าคอม หมกมุ่นแต่เรื่องอะไรก็ไม่รู้ ไม่ได้ความเล้ยยยยย



เมื่อวานทำงานเสร็จ ไปฮับต่อกับพี่นุ้ย ในเวลาไม่ถึงสี่สิบนาที เรากินเบียร์กันเข้าไปสองลิตร ไม่ควรจะเรียกว่ากิน น่าจะเรียกว่ากรอกมากกว่า กลับบ้านไม่ได้ ไปนอนบ้านพี่นุ้ย ไม่พอ ซื้ออะวาโมริไปกิน ขวดละแปดร้อยกว่าเยน รสชาติห่วยตามราคา กินไปกินมา เหลือแค่ก้นขวด อุบาทว์มาก ขนาดไม่อร่อยนะนั่น ถ้าอร่อยคงหมดไปแล้ว  ที่แย่กว่านั้นคือ กินไม่หยุด พล่าหมูมะเขือ เลย์ เพรสรสลาบ กินกันแบบไม่คิดว่านั่นคือตอนตีสามแล้ว เอาเหอะ ไม่มีความจะเป็นจะต้องลดเพื่อใครอีกละ หมดหมดละแม่ง



นี่กลับมาบ้าน อืดตั้งแต่เช้า อีเด็กมากินข้าวแล้วก็กลับบ้านไปซักเสื้อ น่าจะอยู่นานกว่านี้หน่อย เราเหงาง่ะ เหอๆๆ ทำไรดีวะ อีกคนก็ไม่อยากจะเมลไปมาก เด๋วก็หาว่าไปจิก เสร่อจริง ทำตัวไม่ถูก นี่สรุปเราเป็นอะไรกันเหรอ ??? กิมงที่ตอบไม่ได้ และขี้เกียจจะหาคำตอบแล้ว เพราะหาไปก็ไม่เจอ เพราะฉะนั้นเราควรจะเลิกหา เลิกคิด แล้วหาอะไรทำซะ คิดซะว่ากูมีทางเลือกเยอะแยะโว้ยยย (ปลอบใจตัวเองต่อไป)



โอ้ย ง่อย เบื่อโว้ยยยยยยยยย

เบื่อมาก ไม่มีอะไรทำ อยากจะอัพไดอารี่ ก็พูดเหมือนๆคราวที่แล้วที่บอกว่าจะกลับมาอัพ แต่ก็ไม่สำเร็จ เหอๆ แต่ตอนนี้อยากอัพ เพราะว่างมาก ขึ้นปีสี่ ชั่วโมงเรียนก็ไม่ค่อยมี อะไรๆก็วุ่นวาย ชีวิตเน่ามาก อยากจะมีบล๊อคไว้ระบายบ้างอะไรบ้างไรงี้ แต่ก็ไม่ค่อยมีคนเข้ามา เหอะๆ แต่ก็เอาเหอะ ขอแค่ให้มีที่บ่นก็พอ

หลังๆมานี่รู้สึกว่าตัวเอง ใช้ชีวิตแค่ให้ผ่านไปวันๆ วันๆเรารออะไรอยู่ก็ไม่รู้ว่ะ รอคนมาสนใจล่ะมั้ง เหอๆ ที่มีแต่ละคนนี่ก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่ อยากจะเอาคนสองคนมารวมกันแล้วหารออกมา ให้มันได้อะไรเท่าๆกันหน่อย แถมหลังๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไม่ค่อยดี ทำไมเรากลายเป็นคนแบบนี้ไปได้วะ งง ทั้งๆที่แต่ก่อนเวลาไปฟังเรื่องอะไรมา จะรู้สึกว่าอีคนแบบนี้ทำไมนิสัยไม่ดี ทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง แต่พอมาเจอกับตัวเอง มันก็ห้ามไม่ค่อยจะได้จริงๆว่ะ ใช่ว่าอยากจะทำ ใครจะอยากทำอะไรไม่ดี แต่พอดีมันเป็นโรคห้ามตัวเองไม่ค่อยจะได้ ไม่ได้อยากจะทำหรอก แต่มันช่วยไม่ได้จริงๆ

เมื่อวานนี้ จะบอกว่าเป็นเรื่องดีก็ไม่เชิง อุตส่าห์มาหาถึงบ้าน เราก็รู้สึกดีอ่ะนะ แต่แบบ บางทีมันก็แค่ดีแค่ชั่วครั้งชั่วคราว หลังจากนั้นเราก็ต้องมานั่งเครียด เพราะมันมีแต่ความไม่แน่นอน ไม่รู้อะไรเลย ต่อจากนี้เราควรจะทำตัวยังไงก็ไม่รู้ อยากจะไม่สนใจ ไม่คิดมาก ก็เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ แต่ก็นะ มันไม่ได้ทำได้ง่ายๆอย่างที่หลายๆคนบอก ถ้าทำได้เนี่ย ไม่ต้องรอให้คนมาบอกหรอก เพราะก็รู้ทั้งรู้ ทำได้คงไปนานแล้ว ไม่มาให้มันเลยเถิดมาจนถึงทุกวันนี้หรอก

เราแม่ง เกิดมาเป็นลูกคนเล็ก ใครๆก็ตามใจ มีแต่คนให้พึ่ง ไม่เคยต้องอยู่คนเดียวจริงๆซักที ตอนนี้ต้องมาอยู่คนเดียวจริงๆ เราก็เกาะคนนั้นคนนู้นไปเรื่อย นี่ก็เหมือนกัน ก็ยังคงเป็นสภาพเดิม คนนี้ไม่ได้ ก็ไปอยู่กับคนนี้ คนนี้ไม่ว่าง ก็ไปอยู่กับคนนู้น แล้วไอ้คนที่ไปเกาะเนี่ย มันก็ไม่ใช่ของเราไง เหอะๆ ถ้ามันฟรีมันก็คงจะดีกว่านี้อ่ะนะ โอ้ย เบื่อออออ สภาพส้นตีนแบบนี้ไม่อยากจะเป็นเลยว่ะ ก็คือ ถ้าไม่คิดมากก็คงไม่เป็นไร แต่มันคิดมากไง ทำไงไม่ให้คิดมากดีวะ แถมช่วงนี้ก็ว่างเกิ๊น ใกล้จะเป็นโรคจิต  ไทยก็อยากกลับ แต่ก็คิดสัมภาษณ์งานอีก น่าเบื่อจริงๆ เดือนหน้านี่ต้องเป็นเดือนที่น่าเบื่อมากๆแน่ๆ ง่อย เซ็ง เบื่อว้อยยยยย อยากไปตามดารา เมื่อวานไปรอแจจุงกับมิกกี้ก็เห็นแค่แป๊บเดียว เพื่อไรก็ไม่รู้ เอาเหอะ

วันนี้เด๋วอาบน้ำแล้วจะออกไปทำงาน เงินก็ใช้เยอะ ว่างก็ซื้อเสื้อผ้า แถมหลังๆซื้อก็เสือกกระแดะ ของถูกซื้อไม่ได้ ซื้อแต่ของแพง ปัญญาอ่อนจริงๆ ไม่รู้เราเป็นบ้าอะไร เงินเก็บที่เก็บมาก็ใช้เกือบหมดละ งี้แหละนะ คนที่ไม่ค่อยได้เรื่อง หาไรทำคลายเครียดคือการไปช๊อปปิ้ง เจริญจริงๆ